Az önce Atatürk’ün 10. yıl konuşmasının ses kayıtlarını dinledim. Türk milletinden ne kadar övgüyle bahsediliyor. Medeni Dünyaya bir güneş gibi doğacağımızdan bahsediliyor. Şimdi bulunduğumuz durumu düşününce bu düşünceler garip geliyor. Ama aslında asıl garip olan, medeni ülkelerin önünde bir güneş gibi yükseleceğimiz düşüncesinin garip gelmesidir. Yani neden garip olsun ki; Türk milleti, zekidir, çalışkandır.

Şimdi bakıyorum da çevremdeki arkadaşlarımla başlangıçta hep bir çaba içindeydik. Yardımcı ve yararlı olup, hem kendimize hem de başkalarının gelişmesini sağlamak istiyorduk. Şimdi yavaş yavaş hayatın içine karşımaya başladıkça “başkalarına yararlı olma”nın enayilik olara algılandığınıı, yarım edenlerin enayi olarak düşünüldüğünü gördüm. Yani biri yardım etmek istiyorsa ondan sonuna kadar yararlan, o senden birşey istediğinde sakın yapma.

İşte bu düşünceden dolayı insanlar, yardım yapmak istediklerinde bile yapmaktan vazgeçiyorlar. “Amaan başıma bela mı arıyorum, kim ne yaparsa yapsın” deyip geçiyoruz. Bir bireyselleşmedir almış başını gidiyor. Ben kendimi kurtarayım da başkası ne yaparsa yapsın.

Şimdi bir düşünün. Diyelim ki siz süper bir icat yaptınız ve hem Tübitak ile hem de Amerikada bir firma ile konuştunuz. Tübitak size bir miktar para vererek ürünü geliştirmenize olanak sağlayacağını söyledi ve gelecek ile ilgili hiç bir güvence vermedi. Amerikalı firma size 3 milyon dolara ürünü sizden alacağını ve geliştirme projesinin başına da sizi çok yüksek bir maaşla getireceğini, bunun yanında Amerikada oturma ve çalışma izni vereceğini söylese. Ama aynı zamanda bu ürününüz Türkiye’nin gelişmesinde çok büyük bir katkı sağlacak olsa Tübitaktan alacağınız cüzzi bir yardımımı yoksa bir anda elinize geçecek müthiş imkanları mı seçersiniz. (Ben %90 Amerika’yı tercih ederdim. )

Ama olay maddi bir boyuttan manevi bir boyuta geçerse daha farklı düşünülebilir. Ben hem Windows hem de Linux kullanıyorum, ama Linux’un temelinde yatan özgürlük felsefesinden dolayı manevi olarak Linux’un Windows’dan daha çok seviyorum. Geliştirdiğim süper bir teknoloji olsa ve bunu Windows’a mı versem Linux’e mi versem diye düşünecek durumda olsam hiç düşünmeden Linux derim. (Yalan söyledim düşünürüm tabiki ) Yani Linux diyebilirim. Bu Windows’un kendini ne kadar sevdirebileceği ile de ilgili birşey. Windows’un vereceği bir kaç milyon dolar bana yeterince özgürlük duygusu yaratabilir. Tabi aslında rakamlar büyüdükçe fikirler değişebilir. Buna bir diyeceğim yok ama biri 1.000 dolar diğer 1.500 dolar verse burada para ikinci planda kalır, paranın dışındaki etmenler ön plana çıkar.

Neyse konumuz bireyselleşmeydi. Sonuçta nasıl olur bilmiyorum ama bir şekilde toplumsal düşünmeye başlamamız gerekiyor. Yani Çin malları yerine Türk mallarını kullanmak bizim için daha yararlıysa toplumca Çin mallarını kullanmamalıyız. Benzindeki %200 verginin yanlış olduğunu düşünüyorsak toplumca buna dur demeliyiz. Bunu yapmak için “V for vendatta” daki gibi birinin bize umut vermesini mi beklemeliyiz bilemiyorum. Çünkü bu ülkede parlayan her yıldıza, üzerimize gelen bir kamyonun farı gibi bakılıyor.