Benim ayrılma, bırakma, çıkma gibi konularda sorunlarım var. Hemen konuyu aşk meşk olarak algılamayın. Yani bir yere gittikten sonra ordan ayrılamamak veya bir işe girdikten sonra çıkamamak da bir sorun. Bende o sorun var işte. Mesela girdiğim bir işten çok çok zorda kalmadıkça ayrılamıyorum. Bazen birşeyi kafama koyuyorum. Tamam ayrılıcam diyorum, çantamı pılımı pırtımı topluyorum sonra birden sanki hiç birşey olmamış gibi yaşamaya devam ediyorum.

Veya bir arkadaşa gittiğimde “abi 10 dk sonra kalkacam” diyim 10 dk sonra kalkabildiğim hiç olmamıştır.

- Abi ben kalkıyorum. Hadi görüşürüz
- Dur olm otur iki dakka
- Yok ya gitmem lazım
- Olm otur ya
- İyi hadi oturayım

şeklinde oluyor. Tabi böyle bir bünyenin evden tam zamanında çıkması gibi birşey de düşünülemiyor tabi. “Amanın 10 dk sonra çıkmazsam geç kalacam, itiraf.com’a bakıp hemen çıkayım” şeklinde bir cümle anca benzer sorunlar yaşayan birinden çıkabilir. Veya bazen bir işi kendime çok büyük görev olarak alırım. mesaim bittikten sonra o işle biraz daha ilgilenmek için işten çıkmam çalışmaya devam ederim.  sonra 15 dk sonra internette birşeylere bakarım, yemek yerim, siteme girerim, yazı yazarım falan derken 3 veya 4 saatin sonunda tekrar çalışmaya başlarım. Sanırım insanın nasıl uyumaya ihtiyacı varsa, kendine vakit ayırmaya da ihtiyacı oluyor. Sen ayırmasan da o ayırıyor.

Bazen işlerin çok önemli olduğu için hayatımdaki bazı şeylerin yerini almalarına izin veririm. Sanki hayatın en önemli şeyleri onlarmış gibi gelir. Ama yine orta verimli çalışmaların sonunda zaman akıp geçer. Ama askere gitmeye karar verdiğim zamanlarda hatta askere gitmeme 1  ay kala falan inanılmaz bir rahatlık içindeydim. Çünkü gördüm ki, ben 6 ay veya 11 ay askere gitsem bile işler devam edebiliyor ve ha bugün gitmişim ha 3 yıl sonra gitmişim yine giderken birşeyler yarım kalacak, hiç bir iş tam bitmeyecek. Hani eskilerin deyimi ile “ununu eleyip eleğini asma” durumu çok olmuyor. İstanbul’un ve modern zamanların nimetleri sanırım.

Bence insan zamanı gelince kopabilmeli. Gitmesi gerekiyorsa gitmeli, gelmesi gerekiyorsa da geri gelmesini bilmeli. Ayrıca bir daha geri dönmemek üzere gitmek diye birşey olduğuna da inanmıyorum. (Ölüm hariç) İllaki bir gün bir yolun düşer gelirsin. Onun için “benden sonrası tufan” mantığı ile herşeyi yıkıp da gitmemek lazım.

Hmm bakıyorum, kendime ayrılan zamanın sonuna gelmişim. Şimdi işlerimin başına döneyim. Dönüp dolaşıp geleceğim yer yine burası, görüşürüz.