İnsan bir şeyden ayrıldığı zaman nedense olur olmaz hüzünleniyor. Çok sevdiğin bir insandan ayrıldığın zaman üzülürsün bu normal ama ne bileyim en saçma şeyden bile ayrılırken biri gelip “onu bir daha hiç göremeyeceksin” gibi bir cümle etse eminim ki hüzünlenirsiniz. Şimdi ayrılırken üzüleceğiniz ufak birşey bulmaya çalıştım ama bulamadım. Mesela benim başımda 1 senedir askerlik mevzusunda bir belirsizlik vardı. Pazartesi sabah herhalde o belirsizlikten kurtuluyorum. Ondan mıdır bilmem bir hüzün var üzerimde. Gördüğünüz gibi saçma birşeyden de insan hüzünlenebiliyor. Neyse zaten amacım hüzünlenmeye gelmekti ve geldim Bilen bilir eskiden şiir yazardım. Tabi o zamanlar bu kadar gamsız kedersiz değildim. Ee şiir yazmak da biraz sıkıntı işi. Sıkılmadıkça yazacak gücü bulamıyor insan. Bu aralar askerlik meselesinden midir bilmem zaman zaman bir hüzün alıyor beni, tam diyorum heh tamam ilhal geliyor, ondan sonra birden gidiyor. İlhamın gelmesi gibi kaçmaması da önemli. Mesela insanın tek başına olması önemli. Ortamın sesiz olması da önemli. Ama loş ışıklar, deniz kenarı falan yalan bence.

Orhan Veli şiirleri okurken bazı şiirlerde Orhan Veli’nin deniz kenarı geçip bir sigara yakmış uzun uzun uzaklara bakıp birden o şiirleri patlatmış diyebilirsiniz, ama bence öyle olmadı. Bence ufacık odasında tahta masasın başında bilmem kaçıncı sigarasını yaktıktan sonra “dur lan denizle ilgili birşey yazayım” şeklinde bir cümlenin ardından gelmiş olabilir. Veya yattığı yatağından tavanı izlerken tavana yansıyan ışıkları denizden yansıyor olarak düşünüp yazmış olabilir. Şiir işi sıkıntı işi. Sıkılmadıkça insan tek bir satır yazamaz bence.

Bize sunulan hayat içindeki şeyler o kadar gündelik ki, insan sıkılmaya veya konsantre olup doğru düzgün işlerini yapmaya fırsat bulamıyor. Mesela Türkiye’nin önde gelen gazetelerinin sitelerine bakın. Ben genelde o sitelere girmem. Daha çok teknoloji haberlerine baktığım için daha çok sektör içindeki sitelere bakarım.(fazlamesai.net, bildirgec.org, turk.internet.com) Geçen gün bir haber için sanırım milliyet.com.tr’ye girmiştim. Sitede bol bol reklam ve sağda solda sıcaktan bunalmış ve serinlemek için RTUK’un izin verdiği oranda soyunmuş bayan resimleri doluydu. En çok okunan haberlere bakıyorsun, “manken bilmemnenin çok sıcak fotografları” diyor. Bizim millet mi çok sıkılmış yoksa bu gazeteciler alın bunlara bakın bunlar haberlerden daha önemli mi demek istiyorlar bilmiyorum.

Diziler desen ayrı bir saçma. Doğru düzgün konuşmayı beceremeyen ama şarkı söylediklerine inanılan(!) kişiler başka amcaların seslerine dudaklarını uydurmaya çalışarak ve robot gibi hareket ederek “ya zamanla biz de iyi bir oyuncu oluruz” diyerek dizi çekiyorlar. Zaman oluyor başka birşey olmadığı için bakıyorum bu dizilere. Az önce doğuş ve davut güloğlundan aynı anda nefret ettim. Bir de şu eskiden BBG’yi sunan kadın vardı ya ondan da nefret ettim.

Bu diziler veya bunun gibi şeyler çok gündelik şeyler olduğu için insanın içindeki hüzünü alıyorlar. Hüzünü alıyorlar ama yerine sevinç ve mutluluk koymak yerine saçma sapan bir uyuşukluk ve boşluk bırakıyorlar. O saçma dizilerin sesini duymak bile insanın çalışma isteğini alıveriyor elinizden. Bu devirde hüzünlenmek bile zor iş şekerim.

İyi ki eski zamanlarda böyle diziler yoktu da Orhan Veli’ler çıkıp aşağıdaki şiiri yazıvermiş.

Ben deniz kenarındaki odamda,
Pencereye hiç bakmadan
Dışardan gecen kayıkların
Karpuz yüklü olduğunu bilirim.

Deniz, benim eskiden yaptığım gibi,
Aynasını odamın tavanında
Dolaştırıp beni kızdırmaktan
Hoşlanır.

…