Kimseye Güvenmeyeceksin
Çevremde bu cümleye inanan ve sürekli tekrarlayan insanlar görüyorum. Hatta şimdi bir web sitesinde “Yaşadıklarımdan öğrendiğim birşey var” başlığı altında bir çok farklı kişi “kimseye güvenmeyeceğimi öğrendim” demiş. Ben buna inanmıyorum. Bir insana güvenilmediği sürece o kişi suçlu olmaya mahkumdur bence. Yani ben sana güvenmiyorsam, demek ki sen güvenilecek biri değilsin, yani kısacası adalet karşısında masum değilsen suçlusun.
Ama o beğenmediğimiz amerikan filmlerinden öğrendiğimiz bir kavrama göre “suçu kanıtlanıncaya kadar herkes masumdur” deniyor. Sanırım bizim ceza hukukumuzda da bu kabul ediliyor. Yasa ve kanunlar insanları bir kalemde suçlayamazken biz nasıl herkesi suçlu ilan edebiliyoruz. “Kimseye güvenme” diyen birine nasıl güveneyim peki. Beni diğer insanlardan uzaklaştırmak istemesinin arkasında neden bir kötü niyet aramiyayım.
Bence insan olmanın ve hatta toplumda bir birey olmanın ana prensibi güvenmektir. Birbirine güvenmeyen bir topluluğun bir bütün olma şansı yoktur. Belki de bize aşılanmak istenen düşüncenin arkasında yatan temel neden de budur; bir bütün olmayın birey kalın. Birey kalın ki tek tek ezilebilesiniz.
Topluluk halinde göç eden kuşları avlamak istiyorsanız 2 yöntem vardır. Ya en önceki kuştan, ya da en sonraki kuştan başlarsınız. En öndeki kuştan başlayınca kaçıp dağılan kuşlar, sondan başladığınızda hiçbirşeyden habersiz uçmaya devam ederler ve tecrübeli avcılar sondan başlayarak grubun birçok üyesini tek tek vurabilirler.
Ben diyorum ki çocuklarımızı bizi yetiştiren kuşaktan farklı yetiştirelim. Önce paylaşmayı, sonra güvenmeyi daha sonra da ekip çalışmasını öğretelim. Her ne kadar biz bilmiyorsak da bir yerlerden öğrenip çocuklarımıza öğretelim. Öğretelim ki onlar bizim kadar yalnız olmasınlar…
(1 oy kullanıldı, ortalama: 10 / 10)
Loading ...
GÜVENMEK VE GÜVEN VERMEK
Bu yazının başlığını okuduğumda, başına gelen bir olayı paylaşarak okuyucularına telkinde bulunduğunu düşünmüştüm fakat yazıyı okuduğumda kimseye güvenmeme yerine toplumu oluşturan tüm bireylerin birbirine güven duyması gerektiği ana fikrini anlatmak istediğini anladım. Bu konudaki düşüncelerin gerçekten çok güzel, çünkü senin de dediğin gibi “Birbirine güvenmeyen bir topluluğun bir bütün olma şansı yoktur”. Fakat burada bence önemli bir ayrıntı daha var ki bu da; güvenmek kadar karşındaki insanın sana güven vermesi. Bu sabah başımdan geçen bir olayı paylaşıp, insanlara güvenmenin ne kadar zor olduğunu belirtmek istiyorum.
Bu sabah uyanamadığım için evden biraz geç çıktım.Otobüs durağına geldiğimde uzunca bir bekleyiş süresine rağmen ne bir otobüse ne de bir dolmuşa binebildim. Ve daha fazla geç kalmamak için bir taksiye binip gitmek istediğim yeri söyledim ve nereden şöfore nereden gideceğini sordum. Bana ” Sen nerden istersen ordan giderim abi?” şeklinde bir cevap vermesi üzerine , şoföre 2 seçenek sundum ve seçimi ona bıraktım. Her iki yoldaki olası trafik yoğunluğunu biliyordum. İşyerime trafikte bekleyeceğim süre dahil ulşaşmama 15 dk falan kalmıştı ve bu sırada şöfor daha kısa bir yoldan aynı yere çıkacağımızı belirterek birden başka bir yola saptı ve neredeyse tamamen ters istikamete doğru bir süre giderek tekrar çok yoğun bir tarfiğin ortasına düştük. Bir kaç dakika bekledikten sonra tekrar gerye dönerek başka bir alternatif yola girdik. Bu yolda da epeyce bir süre bekledikten sonra ben 10 dk sonra işte olacağım yerde nerdeyse 25 dk sonra işyerinde olabildim ve taksimetrede yazılan ücretde dolayısıyla tahminimden epeyce yüksek bir rakamdı. Şimdi sabah sabah ben bu insana, beni işyerime daha kısa zamanda ulaştıracağı konusunda güvendim ama sonuç ??? Kocaman bir kazık!!
Hüseyin her ne kadar toplumu oluşturan bireylerin birbirine güvenmesi gerektiğini söylüyor ise de ; ben açıkça söylüyorum : İstanbul’da ben tanımadığım, bilmediğim hiç kimseye güvenmiyorum.Öyleki bazen tanıdığın , bildiğin hatta arkadaşım dediğin insanlar bile bu güvenini sarsabiliyor.
Güven duyulabilmesi için Güven verilmesi gerekir. Eğer kimse sana güven vermiyorsa kime güvenip güven duyacaksın.!!!