Evlendikten sonra çok kolpa yazılar yazdığımın farkındayım. Aslında evlenmeden önce olduğu gibi sürekli “bunu da blog’a yazayım” diye geçiriyorum içimden ama bir türlü vakit bulup da o düşündüklerimi yazıya dökecek vakit bulamıyorum. Önceden eve gelince hızlıca yemek yer biraz televizyona bakar sonra da doğruca bilgisayarın başına geçerdim. O zaman 5-6 saat bilgisayar başında otururken arada blog’uma da birşeyler yazardım. Şimdi evlenince öncelikle yemeği Özlem’le birlikte hazırlamak durumunda kalıyoruz. Sonra oturup enikonu yemek yiyoruz, ardından eğer vakit varsa bir dizi veya film izliyoruz. Sonra da zaten uyuya kalıyorsun. Aslında dizi veya film izlemek yerine insan bilgisayarda blogunu yazabilir ama evlilik denen müessese bu kadar bireyselliğe -şimdilik- izin vermiyor. Zaten de o kadar bireyselliği de istemiyorsun. Ben daha önceki yazılarımda yalnız olmaktan keyif aldığımı söylemiştim ama şimdi durum biraz değişti. Artık eve geldiğimde evde bir kişinin daha olmasını bekliyor insan. Birlikte yemek yapacak, birlikte yemek yiyecek birini arıyor.

Neyse, yeni evlenen çiftlerde genelde bu sorun var. Bir iki yeni evlenen arkadaşımın bloglarında son 2-3 aydır yaprak kıpırdamadığını görmek tezimi biraz daha destekliyor. Blog yazmak için doğru zamanın ne zaman olduğunu halen bulabilmiş değilim ama şu anda işten kaçamak yaparak yazmaya karar verdim. Aslında düşüncem yazıya başlayıp gün içinde boş kaldığım zamanlarda yazıya devam etmek. Şimdi kısa bir girizgah yaptığıma göre maddeler halinde yazmaya başlayacağım. Gün içinde aklıma gelenleri ekleyip sanırım akşam 6 gibi yazıyı göndereceğim bakalım nasıl olacak.

• Kilo 0,1 ton’a yaklaştıkça rejimle ilgili çalışmalarım hızlandı. Spor salonuna gitmeye başlamam lazım ama yine zaman sorunu yaşıyorum. Bu sorunu çözmek için öğlen aralarında spor yapıp sonrasında da hızlıca bir sandivich yemeye karar verdim. Belçikada adamlar öğlenleri bu şekilde spor yapıyorlarmış. Ama bizim Bulgurlu’daki spor salonlarında ilginç bir uygulama var. Sabahtan öğlene kadar sadece kadınlar spor yapıyor, öğleden sonra karma oluyor. Bu yüzden saat 12-13 arasında spor yapma şansım kalmıyor. Mecburen 13-14 arasında spor yapmam gerekecek. Sanırım iş açısından bir sorun olmaz.
• Geçen Metro alışveriş merkezinden alışveriş yaptık, dün torbaları boşaltırken torbaların birinden kedi maması çıktı. Faturaya baktım parasını da vermişiz. Artık alışveriş yaparken kendimizi nasıl kaybettiysek
• Yaklaşık 4-5 aydır yurt dışına iş için gidecem diye bekliyorum ama halen bir gelişme yok. Artık Özlem’de inanmıyor gideceğime.
• Özellikle bir yere gitme durumlarında ne kadar çok kişiye söylerseniz o yere gitme şansınız o kadar azalıyor. Şimdi düşünüyorum da, bu zamana kadar girdiğim tüm şirketler bana yurt dışına gitme vaadinde bulunmuş. Ama bu sefer gidecem. Hissediyorum.
• Wii ile davul çalmaya başladım. Davul dediğim de bateri. Şimdilik yavaş yavaş ilerliyorum ama güzel gidiyor bence. Ama gerçek bateride nasıl harikalar yaratırım bilmiyorum. Newsweek dergisinde müzik dinlerken beynin tümünde hareketler olduğu yazıyor. Eğer müzik yapıyorsanız beyin daha bir şevke geliyormuş. Wii music bu keyfin kolaydan elde edilmiş hali.
• Bilgisayara ufak bir ajanda programı kurdum, şimdi hergün saat 11 ve 16′da bilgisayar ara öğün yemem için uyarıyor.
• Ben bir yandan rejim yapma cabaları içindeyken Özlem’de pasta, kurabiye gibi şeyler konusunda ustalaşmaya çalışıyor. (hain ) Birbirimizi tamamlıyoruz. Özlem’i şişman olduğuna -telkin yoluyla- inandırmaya çalışıyorum.
• Zayıflamak sabır ve irade gerektiren bir süreç. Uzun hedefler koyulmazsa başarılı olunmuyor. Aslında hedef koymak da yanlış bir yaklaşım. Çünkü hedefe ulaştıktan sonra bir rahatlama oluyor. Hedef hayat standardını değiştirmek olmalı.
• Adım sayıcı aldık. Böyle aletler olduğunu biliyordum ama muhtemelen pahalıdırlar diye hiç düşünmüyordum. Geçen bir programda günde 7.777 adım yürünmesi gerektiği söyleniyordu. Günde kaç adım gittiğimi bilmediğim için daha kaç adım daha atmam gerektiğine karar veremiyordum onun için eminönünde bir dükkandan 5 YTL karşılığı ufak bir alet aldık. Günde ortalama 2000-3000 adım arası atıyorum. Motora bindiğim zamanlarda muhtemelen çok daha az oluyordur. Aletin sıfırlama düğmesine basıldığı anda kayıtlar sıfırlanıyor ve o düğme çok kolay basılabilecek bir yerde. Sıfırlama işlemini daha zor yapsalarmış çok daha güzel olurmuş. Bu aletlerin 10 YTL’ye radyoluları da varmış ama ne kadar sade o kadar iyidir bence.
• Apartmandaki komşuların neredeyse hiçbirini tanımıyoruz. Geçen 6. katta Yusuf diye biri ile tanıştım, ayrıca bizim kattaki bayanla bir sabah asansörde karşılaştık, günaydın, iyi günlerden başka bir muhabbet geçmedi. Bir de bizim çapraz komşumuzla yine asansörde yukarı çıkarken karşılaştık, adam beni motorlu kurye sandı. Türkçe konuşuyordu ama sanırım norveç taraflarından gelme biri.
• Bir ara Özlem kat komşularımıza mafin yapıp götürmek istiyordu. “Komşu sana mafin getirse yer misin?” diyerek onu bu işten vazgeçirdim. Artık kimse kimseye güvenemiyor canım. Ben yerdim o ayrı. Eve bile davet ederdim.
• Eminönünde pasta malzemeleri satan bir yerden kahve aroması aldık. Daha önce Özlem FO marka bir karamel aroması almıştı, bu sefer irish cream alalım dedik. Dükkanda hem FO hem de Teisseire marka şuruplar vardı. Bu sefer FO olmayanı alalım dedik. Kasaya geldiğimizde bir adam neden bu markayı aldığımızı sordu, biz de FO iyi değilmiş onun için bir de bunu deneyelim dedik. Adam o markanın Türkiye distribitörüymüş, bize kartını verip, adresimize numune şuruplar göndermeyi teklif etti( beleş ). 2 gün önce adresimizi mail attık, dün adam cevap yazarak bir de büyük boy şurup göndereceğini söylemiş. Daha numuneler gelmedi ama şimdiden pek bi memnun kaldık. Ahanda adresi.
• Numara taşınabilirliğinde beklediğim gibi şeyler olmadı. Ben daha çok telefon kampanyası olur diye bekliyordum ama olmadı. Zaten numara taşınabilirliği kimsenin beklediği gibi olmadı. Turkcell tüm binasına +1 yazmış diyorlar. Yani 1 milyon kişinin numarasını Turkcell’e gecirmesini hedefliyorlarmış. Ben de telefon fiyatları ucuzlayacak, yeni telefon alacam diye seviniyordum. Fiyatlar hiç değişmedi. Artık tüm umudum kriz.
• Yazıyı dün akşam göndermeyi unutmuşum şimdi devam ediyorum. Müjde dün akşamdan bu yana 1 kilo vermişim.
• Bizim sitenin girişinde lavuk bir köpek var. Her seferinde ben gelirken kaldırımın arkasına saklanıyor ve yaklaşınca önüme doğru atlıyor. Çarpmamak için yavaşlamak zorunda kalıyorum. Durup suratına bakıp “eee nooldu şimdi” diyorum cevap vermeyince yallah yola devam. Mal köpek kaldırımın arkasına sadece kafasını saklıyor, kıçı yine havada kalıyor. Böyle olunca hiç süprizi kalmıyor. Isırmıyorda. Hava civa. Bi gün sabah bu uyurken yanına yaklaşıp intikam almak için gazı sonuna kadar açtım ama çok sallamadı. Bir gün de hızla üzerime koştuğu bir gün tekme atar gibi yaptım çok sinirlendi. Şu aralar aramız iyi.
• Newsweek Türkiye diye bir dergi çıkmış, iki sayısını aldım ve çok beğendim. İnsan kendini amerikada gibi hissediyor Haberleri Penguen ve Uykusuz dergisinden takip eden biri olarak newsweek benim için devrim niteliğinde bir dergi.
• Osmanlı Cumhuriyeti filmine gittik geçen. Açıkcası çok fazla beğenmedik. Biraz milliyetçi duygulara çalışılmış ama pek komik bir film olmamış. Ben daha komik olur diye düşünüyordum. Mesela fragmanlarında padişahı yanlış olarak arayan biri ile padişah arasındaki telefon görüşmesi vardı, filmde o sahne yoktu. Bir de hata yakaladım filmde. Şimdi Osmanlının en doğu sınırı Ankara olmuş. Bu demektir ki il sayısı azalmış. Bu durumda İstanbul’un plaka numarasının 34 olarak kalması bence hatalı. Hee şimdi derseniz ki belki şu anda ilçe olan yerler o zaman il yapıldı ve yine 81 il vardı, bak o olabilir işte. Ama isim sırasına göre İstanbul’un 34′de olması zor duruyor.
• The Office diye bir dizi izlemeye başladım. Sagolsun Rahim tüm bölümlerini çekmiş, bir seferde hepsini aldım. Şu anda 5. sezonu bitmiş sanırım. Ben halen 3. sezondayım. Eğlenceli bir dizi, tavsiye ederim.
• Evet, biraz kolpa da olsa ilk yazımı yazmış oldum. Gerisi gelir inşallah.