Çok şey bilen yalnız kalır, çok şey düşünen yalnız kalır bu bu kadar basit.

Belki de ben de onlardan biriyim sağlıklı dinamikleri kendi hayatımda oturtmaya çalışırken bildiklerimin doğruluğu yanlışlığı beni uçurumlara sürüklüyor.

Doğru nedir, doğruyu yaratan nedir, en önemlisi doğru var mıdır,

Varsa insanlar neden doğruyu kabul etmek istemezler…

Yazılacak çok şey söylenecek çok şey var, ne düzelecek birşey var ne de onarılacak.

Ne de elimizde bir yaptırım, doğruyu yaptığın sürece yalnız kalırsın ve bu girdabın içinde boğulur gidersin.
Bazen canın alınsın istersin çünkü yediremezsin kendine bu iğrenç dünyada yaşamayı.

İyi yanından bakın demişsiniz, görülen bütün yönlerine bakmak lazım bir aldatmacanın bir yalanın içine girmek istemem.

Ve eğer ortada sahte ve yanlış şeyler varsa bazı doğruların üstünü kapatır.

Hareketler düşüncelerin bilinçaltının aynasıdır ya , bunu söyleyince kabul etmiyor işte insanlar manipule etmeye çalışıyorlar acılarını çekmiyorlar kabul etmiyorlar

Yazılacak çok şey söylenecek çok şey var, ne düzelecek birşey var ne de onarılacak.

Bu girdabın içinde boğulup gideceğim biliyorum ama bir nebze olsun ruhumu temiz tutabildiğim kadar insan olacağım…

Ve ne zaman göçerim kime sorarım bu kafamdaki soruları, doğru var mı ve doğru mantıklı mı

Ne ağlamakla geçer insanlığın günahları ve aptallığı ne de sıkılacak tek bir kurşunla.
Bu buhranla yaşamak zorundayız, burda bu bunalımları buhranları yaşadıktan sonra cehennem ne kadar can acıtabilir ve ne denli kötüdür yaşadığımız ikiyüzlü dünyadan

Yazılacak çok şey söylenecek çok şey var, ne düzelecek birşey var ne de onarılacak.

kitap sanırım iyi. Olaylara örnekler falan veriyor ama o kadar çok örnek vermiş ki ve çeviren arkadaş sagolsun tüm isimleri yabancı olarak bır olarakmış. O kimdi, partiden çekinen şu muydu? bunun çocuğu mu vardı diye şaşırıp kalıyorsun. Mesela bir tanesini kendinle özleştiriyorsun ama sonra bakıyorsun aslında özleşleştiğin kişi o değilmiş. İsmini yanlış hatırlıyorsun. Neyse kitap önce şunu yap sonra bunu yap ondan sonra gel konuşalım gibi ilerliyor. Ödevleri yapmaya fırsatım olmadığı için görüşmelere bir süre ara verdim.

pata küte yaz bence. Ben de öyle yapıyorum.

Ön yargısız insanlar internetten tanışıp evlenebiliyorlar ama ön yargısız insanlar zaten genelde yalnızlıktan şikayet etmiyorlar. Tamam belki uygun ortamları olmadığı için interneti tercih etmiş olabilirler ama ben aynı kişilerin internet dışı ortamlarda da çok rahat arkadaş bulabileceklerine inanıyorum.

Evet kedi de güzel bir tercih olabilir. Kedi kötü davranınca hemen tırmalıyor ama köpek daha mülayim oluyor. En azından mülayim bir köpek cinsi bulabiliyorsunuz ama mulayim kedi yok

Kitabın daha ilk bölümünü okuyabildim hemen paylaşayım. Bu bir ödev.

Şimdi kendini yalnız hisseden herkes bir kağıt kalem alacak. Sonra bir köşeye oturup en son gittiğiniz ve sıkıldığınız buluşmada neden sıkıldığınızı, neler hissettiğinizi, iyi şeyleri ve kötü şeyleri not edin. Daha sonra gidebileceğiniz ama gitmediğiniz bir buluşmaya neden gitmediğinizi, neler hissettiğinizi, iyi ve kötü şeyleri yazın.

Kağıdın başka bir yerine de insanlarla iletişim kurmanız gerektiğinde neler hissettiğinizi falan yazın. Ayrıca sıkıldığınız zaman neler yaptığınızı da yazın. Ne zaman panik oluyorsunuz, panik olunca ne yapıyorsunuz? Hepsini yazın kağıda.

Şimdilik ödev bu kadar. Bunu neden yapıyoruz. Çünkü neler sıkıldığımızı bulabilirsek bunlar için neler yapabileceğimizi de bulabiliriz. Ama önce sorun nerde onu bulmak lazım.

“Yani radyo var ama sesini açmadığınız için duyamıyorsunuz. Sonra da ben sağırım diyorsun”. Bu sözün herşyin kendimizde bittiğini bi kez daha hatırlattı. Üstesinden gelmemiz gereken şey ne olursa olsun, çok istemek ve belki de kendi engelimizi ortadan kaldırıp ilk adımı atmaktır, zor olan da bu sanırım. Okuduğum kitaplardan birinde ruh halimizi saniyeler içinde değiştirebiliceğimiz yazıyordu. Denedim, gerçekten de öyle ) O an kendimizi ne kadar kötü hissedersek hissedelim saniyeler içinde gülümseyebilmemiz mümkün. Yanlızlık konusunda da böyle olduğunu düşünüyorum. Yanlızım diye üzülürken belki de yanlızlığımızın son bulması bir tek telefona bakıyor. Sesini duyacağımız bir dost böyle dönemlerde en büyük ilacımızdır…

Klasikleşmiş bir söz “herşey insanın kendinde biter”
Can Yücel de demiş ki;

HERŞEY SENDE GİZLİ

Yerin seni çektiği kadar ağırsın
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç…
Sevdiklerin kadar iyisin
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Ne renk olursa olsun kaşın gözün
Karşındakinin gördüğüdür rengin..
Yaşadıklarını kar sayma:
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna;

Ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün..
Gülebildiğin kadar mutlusun
Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma her şeyi,
Sevdiğin kadar sevileceksin.
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer
Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer
Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.
Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın
Unutma yagmurun yağdığı kadar ıslaksın
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissetiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.
Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin..

İşte budur hayat!
İşte budur yaşamak bunu hatırladığın kadar yaşarsın
Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün
Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun
Çiçek sulandığı kadar güzeldir
Kuşlar ötebildiği kadar sevimli
Bebek ağladığı kadar bebektir
Ve herşeyi öğrendiğin kadar bilirsin bunu da öğren,
Sevdiğin kadar sevilirsin…

Son zamanlar da sürekli bu şiiri okuyorum. Hayat benim algıladığım gibi… Algılamamda değiştirmem gereken kısımlar var hala ve belki de hayatımın sonuna kadar devam edecek… En uzun yolculuk insanın kendine yapacağı yolculuk derler ya…

Yazma alışkanlığım olmadığı için aklımdakileri doğru dürüst anlatabildim mi bilmiyorum. Ama en azından denedim )