Bugün güzide memleketimiz olan Belarus’a gelmek üzere yola çıktım. Aslında ben bir gün daha Türkiye’de kalacağım diye düşünüyordum ama son anda uçağın yarın değil de bugün olduğunu farkettim. Koştura koştura işlerimi halledip bu sabah itibari ile yola çıktım. Türkiye tarafında çoğu şey alışılmış gibiydi. Uçak 45 dk gibi gecikmeli kalktı ve bu süre zarfında uçak içinde bekledik ama o kadar olur dedim. Uçakta tek çeşit yemek olması ve kahve verilmemesi de olabilecek birşey diye düşünüyorum. Bu ufak kötü şeylerin dışında uçakla kuzeye gitmek güzel birşey çünkü uçak kalkarken istanbul boğazı üzerinden gidiyor ve tüm boğazı çok net bir şekilde görebiliyorsunuz. Hatta o kadar ki, hemen 3. köprünün yapılacağı yerleri bile belirledim.

Minsk’e gelmek yaklaşık 2,5 saat sürüyor. Yolun bir kısmı karadeniz üzerinde geçiyor. Minsk’e inerken de şehir planlamasının ne kadar güzel yapıldığını görebiliyorsunuz. İp gibi giden yollar, düzgün aralıklarla inşaa edilmiş evler falan çok güzel duruyor.

Minsk havaalanı eski bir iş hanından hallice bir yer. Zaten THY sadece haftada 3 gün Minsk’e uçuş yapıyor. Mesela biz uçaktan inerken, aynı kapıda bir sonraki uçağa binecek insanlar sıraya geçmiş bizim çıkmamızı bekliyordu.

Uçaktan çıktıktan sonra polisler uçaktaki zencileri toplayıp bir yere götürdüler. Sanırım sağlık kontrolünden geçirecekler. Ben rus’a benzeyen bir kadının arkasına takılıp pasaport kontrolünü bulmaya çalıştım. Doğru düzgün işaretler olmadığı ve olanlar da rusça olduğu için tam bir kaos ortamı oluyor. Neyse bir şekilde pasaport kontrol noktasını buldum. Tam sıraya girdim ki esmer bir rus kız uzun uzun rusça birşeyler söyledi. İngliş şeklinde cevap verince “passport” diyerek o uzun cümlesini özetledi. Aha dedim. Uzun bir rusça cümle kurup biraz duraksadıktan sonra “inşurıns” (sağlık sigortası) dedi. aha dedim. “Belarus inşurıns” dedi. Yok dedim bu internasyonel. Sen bilirsin gir sıraya bekle o adam reddetsin zerre umurumda değil der gibi bir bakış atınca gideyim bu belarus inşurıns neymiş bakayım dedim. Yanımdaki heyecanlı bir türk de aynı dertten muzderip olunca birlikte bu sigorta yerini aradık. Amca çok güzel rusça konuşmasına rağmen uzun uğraşlar sonunda uçaktan çıktıktan sonra gördüğümüz bankoların aslında sigorta acentası olduğunu anladık. 11 dolar karşılığında 15 günlük sigorta yaptırarak tekrar sinirli kızın yönettiği sıraya girdim. Önümdeki 3 kişinin işlemleri yaklaşık yarım saat sürdü. Ardından 10 dklık benim kontrolüm başladı. Sanırım adam pasaportun tüm sayfalarını tarayarak bilgisayara kaydetti veya fotokopi çekti. Çatır çutur birşeyleri de bilgisayara geçirdi ve damgalarımı basarak beni belarus topraklarına saldı.

Havaalanında tüm türkler bu tavır ve davranışlara tepkili yaklaşıyorlardı. Bilerek yapıyorlar bizi bıktırmaya çalışıyorlar falan diyorlardı. Açıkcası havaalanındaki polisler ve sert tavırlar bende ülke içinde çok sıkı bir yönetim olduğu izlenimi bıraktı. Bir de yolda bir iki tane kamuflajlı asker görünce heh dedim geldik kominislerin içine. Hoş akşam itibariyle şehrin o kadar katı bir şehir olmadığına kanaat getirdim.

Şu anda Crown plazada kalıyorum. Bu otel bir türk tarafından kurulmuş. Odalar çok keyifli dizayn edilmiş. Şehirdeki tek 5 yıldızlı otel olduğunu hissettiriyor. Televizyonda NTV ve ATV kanalları var. Ayrıca kablosuz internet ve odalarda çay kahve makinesi ve ütü bulunuyor. Hatta çalışma masasının çekmecesini açtığınızda “Mecca” yazan bir ok ile namaz kılanlara mekkenin yönünü bile göstermişler. Banyoda küvet ve bornoz bile var. Genel anlamda bir türkün beklediği ince ayrıntıların hepsi otelde mevcut. Hoş gecelik 300 euro gibi bir fiyata bunlar lüks kalmıyor ama daha kötülerini görmüş biri olarak oda güzel diyebilirim.

Şimdi gelelim en can alıcı noktaya. Buraya gelmeden önce kime Belarus’a gidiyorum desem, “oooo” diye bir tepki verdi. Neymiş efendim kızları çok güzelmiş, çok rahat insanlarmış falan. Yok efendim külliyen yalan kızların hepsi bıyıklı şaka şaka aslında genel olarak antalya veya bodrumdan farklı bir yer değil. Güzel insanlar olduğu kadar normal ve hatta çirkin insanlar bile var. İnsan derken kızlardan bahsediyorum. Erkekler zaten dünyanın her yerinde aynı bence. Neyse bana garip gelen, restoranlarda çok güzel kızların çalışması oldu. Normalde Türkiye’de manken olabilecek biri burada gayet neşeli bir şekilde garsonluk yapıyor. Şöyle anlatayım Özgü Namal’ın size çorba getirdiğini ve başka birşey isteyip istemediğinizi sorduğunu düşünün.

Akşam saatlerinde barlara giden kısa etekli ve uzun topuklu kızlar görmek mümkün. Hoş aynılarının antalyada veya bodrumda da görmek münkün. Ama dediklerine göre gecenin ilerleyen saatlerinde bu kızcağızlar çok içip sapıtıyormuş. Bir de konuyla alakasız ama genel olarak kızlar 25 yaşına geldiklerinde evleniyorlarmış. Onun için çevrede görülen bekar kızların çoğu 25 yaşından küçükmüş. Türkiye’de işini gücünü bırakıp burada üniversite bahanesi ile evlenecek kız arayan Türkler de varmış. Güzel karım olsun 30.000 lira borcum olsun gibi cümleler kuran kişiler, bankadan kredi alıp belarus’a gelip kendilerine güzel bir eş bulabilirim. Benim gibi evliler de çok geç olmadan otele gelerek internete girmeyi tercih ediyorlar tabiki

Türkiye Belarus olsun.