Bu birincisi

BIRAKMA BİZİ

İstanbul Yaşlanmışsın,
Rüzgar saçlarını götürmüyor artık,
Kendini ölüme bırakmış, ağlıyorsun.
Bizlerde ağlıyoruz.
Konstantinin şehri,
Fatih’e kucak açan İstanbul
Ölüyor mu yoksa ?
Ölüyor musun İstanbul,
Bizi bırakıyor musun.

Senin kurtulacağını bilsem,
Sana ruhumu bile verirdim ama,
Gözlerimi vermezdim
Çünkü bilirim ki gözlerim,
Seni gördükçe gözlerim beni yeniden yaratacak.

Belki bir rüyadayız.
Fatih’in rüyasındayız belki de
Sabah olacak ve her şey düzelecek.

İşte o zaman,
Çıkacağım Çamlıca’ya
Çamlıca’nın en yüksek yerine
SENİ SEVİYORUM diye bağıracağım, İstanbul
Dağları taşları yırtarcasına bağıracağım,
İstanbul

N’olur bizi bırakma İstanbul
Kadıköy’ü, Levent’i, Taksim’i Beyazıt’ı …
Bizleri bırakma İstanbul,

Belki biz Kadıköy’lu efendileriz
Biz, Beyazıt esnafıyız
Biz, Fatih’li yetimleriz
Belki de Biz, Sarıyer’li gençleriz
Ama biz
Biz senin çocuklarınız İstanbul.
N’olur bizi bırakma,
Aşıkların şehri İstanbul
Bırakma !

Bu ikincisi

Orhan Veli’ye

Denizi ilk defa gördüğümde,
Senin sözlerin geldi aklıma,
Şaşırma demiştin.

Aylardan Nisan’dı.
Deliler gibi aşıktım,
Şiir yazıyordum tipki senin gibi…

Hala, onu gördüğümde…
Gelecek diyorum kendi kendime,
Hem de öyle bir havada gelecek ki
Vazgeçmek mümkün olmayacak.

Biliyorum, ne zaman güneş dogmadan,
Kalkmış olsan,
Duygulu olsan,
Ağlıyor olsan,
Hissediyorum gözyaşlarını,
Silmek geliyor içimden.

Denizi seviyorum,
Deniz özgürlüktür.
Hayat zor mu geliyor,
Biri kafanı mı bozdu,
Akşam ekmek mi alınacak;
Paran mı yok!
Ayakkabın mı yırtılmış,
Yıllardır giydiğin, pantalonun mu eskimiş ?
Boş ver, yanlızca bir deniz düşle.

(ve) Bırak,
Karınca ne kadar ses çıkartırsa çıkartsın,
yiyecek taşırken yuvasina.
Bırak taşın ağaçta kalsın,
Bırak İstanbul’u kim dinlerse dinlesin.
Burda herşeyi anlatabilirsin.
Epeyce yakınsın
Alnının sıcaklığını
Kalbinin atışlarını duyabiliyorum,
mısralarında,
Bırak onlar anlamasın.
Ben anlıyorum ya yetmez mi !?

Bu da sonuncusu

Karanlık, Mavi ve Deniz

Karanlık siyah olmak zorunda,
Mavi olsaydı deniz olurdu
Deniz olsaydi güzel olurdu
…
Karanlık siyah olmak zorunda…

hepi topu bu işte

Mesela bir şiir vardı. Yatakhaneden yemekhaneye doğru boş boş yürüyordum ve aklıma bir anda “Karanlık siyah olmalı” diye bir cümle gelmişti. Sonra hemen yemekhaneye gidipde bu mısrayı unutmayayım diye yolu biraz daha uzatmıştım. ilk mısrayı tekrar ede ede “Karanlık siyah olmalı / Mavi olsaydı, deniz olurdu” kısmına kadar gelmiştim. Ama bu şiirin bitmediği belliydi. Yaklaşık 2 hafta bu iki mısra aklımın bir kenarında kalmıştı. İşte o zamanlar bir şiirimde şöyle bir mısra kullanmışım; “eksik bir şiir gibi hiç unutulmamak” Hatta öncesinde de şöyle demişim; “Karalamalarla dolu bir yaşamda / Eksik bir şiir gibi hiç unutulmamak” demişim ve kalmış. Daha sonra bir gün yine yatakhaneden yemekhaneye giderken benim karanlık şiirinin gerisi geldi.

Karanlık siyah olmalı
Mavi olsaydı,
———– deniz olurdu
Deniz olsaydı,
———– güzel olurdu …

Karanlık siyah olmalı…

(Hizalamaları çizgilerle yaptım kusura bakmayın. Ama hizalama yapmazsam okumak zor oluyordu. )

O zamanlar bir arkadaşımla (Özcan Ceylan) birbirimize şiirler okur yorumlar yapardık. Özcan cidden iyi bir dinleyici olmasının yanında acımasız da bir yorumcuydu. Onunla birlikte farklı şeyler düşünür onlara göre şiirler yazardık. Romantik şiirler falan düşünmeyin genelde geyik olurdu Mesela bir düşünce atmıştık ortaya. Olay şu; sevdiğiniz insan elinizde bir yağmur damlası olsun. Siz onu o kadar çok seviyorsunuz ki düşmesini istemiyorsunuz. Düşmesin diye de elinizi hep aynı şekilde ve çok dikkatli tutmanız lazım. Mesela o şekilde olunca, giden bir gemiye el sallayamazsınız, koşamazsınız ve aynı zamanda elinizden kaymaya başlayınca da tutamazsınız. Duygu bu. Şimdi bunu şiirler ve en doğru kelimelerle anlatın. Valla biz başaramadık İşte bu da bitmemiş bir şiirdir.

Mesela bununla ilgili bir noktaya gelmişim. Mesela su damlası kaçmasın diye elinizi sımsıkı sıkarsanız su damlası hemen kaçıverir. Siz korkudan elinizi açamazken o çoktan yere düşmüş doza toprağa karışmıştır. Sonra kaçtığını anlayıp ararken farketmeden onu ezmişizdir. Tam olmamış ama şöyle birşey çıkmış mesela;

Sımsıkı sıkmışsın elindeki su damlasını
kaçmasın diye beklerken
sessizce kaçtı su damlası
tam tutmak isterken
————— düştü su damlası
ve ararken
——– ezildi

Neden olmamış. Çünkü “su damlası” diye adamın gözüne gözüne sokarsan olmaz tabii. Şiir dediğin bu kadar açıklayıcı olmamalı bence. Okuyan adam nasıl istiyorsa öyle anlamalı.

Eskiden yapacak birşey olmadığından mıdır nedir hüzünlenip şiir yazabilmek için fırsat kollardım. Mesela hafiften yağmur yağan bir zamanda elimde defterimle dışarı çıkıp çimlerin kenarında bir kuytuya oturup şiir yazardım. Yine böyle bir zamanda “Sırıl sıklam duygulanıyorum / Tüm hüzünleniyorum” demişim.

O zamanlar bir arkadaşımın büyük babası ölmüştü. Bununla ilgili şiirler yazmışım ama bir noktaya gelmişim ama güzel bir şiir çıkmamış. Mesela orhan velinin bir şiiri vardır. Bir ölünüm yatağı sıcak, bir tanesinin kolunda saati işliyor gibi bir şiiri var. Bir zamanlar yazmıştım. Benim geldiğim nokta ölümle tarhana çorbasının dumanı arasında bir yer evet birbirinden çok uzaklar ama güzel bir şiir olabilecek kadar uzaklar.

Böyle bir akım var mıdır bilmiyorum ama ben şiirde ve hayatta, beklenen şeyleri yapmamaya özen gösteririm. Özdemir asaf gibi kafa karıştırma derdinde değilim ama mesela şöyle birşey yazmışım; “sevgiye o kadar doldum ki / bir damla daha serversem / kusacam“.

Bir gün bir resim sergisine gitmiştik orada bir resimin altında “beni mutluluğa yeniden doğur” yazıyordu. Ordan sonra “Annem benim bir deve olmamı isterdi hep” diye başlayan bir şiir yazmıştım. Bu şiiri çok sevmem ama hep ilginç gelmiştir;

Annem benim bir deve olmamı isterdi hep
böylelikle zorluklara daha kolay dayanabilirmişim.

Annem benim bir ayı olmamı isterdi hep
Böylelikle sözümü daha rahat geçirebilirmişim diğerlerine

Ama annem benim bir
INSAN olmamı hiç istemedi
———- Çünkü diyordu ki insan yalnızca üzülür
———————————— yalnızca acı çeker

Anneciğim ne kadar haklıymışsın
“Beni mutluluğa yeniden doğur”

Son olarak bir şey daha var onu da yazmak istiyorum. Şimdi o şiirleri yazdığım zamanlarda ilerde bu şiirleri okuyup o günleri düşüneceğimi düşünmüştüm. Sanki geçmişten bir el sizi tekrar o günlere çekmek istiyor gibi gelmişti. Şunları yazmışım, gayet acımasızca ;

Geçmişten bir el
Seni zamanın gerilerine çekmek isterse eğer
kır o eli

Son dedim ama bu en sonuncusu Ben kendimi bildim bileli taksimdeki o şiir okuyup satan adamdan tiksinmişimdir. Hatta bir gün gelse bana şiir satmaya çalışsa da kafa göz girsem diye geçiririm içimden. Bir şiirimde de ona dem vurmuşum

İstanbulda, akşam olurken Taksim’de
lanet olası şiirlerini bitirmeye çalışır biri
————————– gökyüzüne bakarak
————————– duygusuz sözler yazar deftere
umursamadan kelimeleri
seni bile düşünmeden,İstanbul
——————— bitirir şiirini şair
Şairlerin, duygusuzluğunun acıları yaşanır İstanbul’da.

Ben şiir hakkında konuşmaktan hoşlanırım. Aslında bir bu kadar daha yazarım ama uzatmaya gerek yok Çok beğenilirse yazarım. Orhan Veli’yi okuduysanız Ümit Yaşar Oğuzcan okuyun mutlaka. Tabi Nazım Hikmet’i söylemiyorum bile.

Arama : “tüketici hakları ile ilgiyi şiirler”

Şimdi bu aramayı yapan arkadaşın ilgili yerine “ilgiyi” kelimesini kullandığına bakılırsa arkadaş biraz ufak herhalde Ama olsun. Hizmette sınır yok

Tüketiriz biz sürekli
Üretici değiliz biz
Kedim olsaydı
Onu da tüketirdim
Dedim kendi kendime
Endişeliyim biraz
Rüküş hayat, rüküş hayat

Arama: karaciğer ile ilgili şiirler

Bu şiiri Gata’da bana biyopsi yapan doktorlara hitap ediyorum.

Bir gün hastaneye gittim
İçimden bir ses
Yonja bahçelerinde
Orman içinde
Peluş bir oyuncak
Sinsice seni
İzliyor dedi biyopsiden önce.

Aynı yıllar benim, benden önce mezun olan, abimin yazdığı oyunlara hi-score saveleme yeteneği getirme ve aynı zamanda oyunların içine virus koymak isterken kendi dosyalarıma zarar verdiğim yıllardı. Aynı zamanda bilgisayardan sınav sorularını çaldığımız için disipline gittiğimiz, bilgisayar sınavında birine kopya verirken yakalandığım yıllar olarak da geçer. Hatta sadece bir defa gördüğüm internet ve chat programlarını okul içinde taklit ederek öğrenciler arasında kullanılan bir chat programı yazdığım zamanlardı. Ne günlerdi be.

O zamanlar bu chat programını yapıp bilgisayar hocasına göstermiştim. Daha sonra bu programı ortaokul ve lise öğrencilerinin kullanımına açmak istemiştim ve hoca da kabul etmişti. Daha sonra chat programının içine “Çöpçatan hattı ” ismi altında bir mesaj panosu da eklemiştim. Tabi bu ikinci kısım bilgisayar hocasından habersiz olmuştu Ben de bu çöpçatan hattı içinde yazılan mesajları kontrolden geçiriyor ve yazılan yazılara yorumlar yapıyordum Oradaki nick’im sansürcü’ydü. Aynen itiraf.com’daki site sahibi gibi birşey ama tabi itiraf.com’dan 2-3 sene önceydi Okulda “sansürcü sen misin?” sorularına maruz kalıyordum evet hayranlarım o bendim hoş o zaman da gizlemiyordum sansürcü olduğumu ama belki bilmeyen vardır O zamanlar insanların ders aralarında koşa koşa bilgisayara girip yazım yayınlanmış mı? Cevap yazan olmuş mu? diye bakmalarını da yan gözle takip ediyordum. Heyecen verici deneyimlerdi. Şimdi aynı heyecanı web siteme girenlerin sayısına baktığım zaman da yaşıyorum. Hele bir de yorum gelmişse deymeyin keyfime Şaka maka ayda 7-8.000 tekil ziyaretcim var.

Neyse blog yazıyor bile olsa insan konudan bu kadar uzaklaşmamalı bence. Şimdi orhan velinin benim tüylerimi diken diken eden 1-2 şiirini aşağıya yazıyorum, onları okuyun pazartesi sözlü yapacam.

SABAHA KADAR

Şu şairler sevgililerden beter;
Nedir bu adamlardan çektiğim?
Olur mu böyle, bütün bir geceyi
Bir mısranın mahremiyetinde geçirmek?

Dinle bakalım, işitebilir misin
Türküsünü damların, bacaların
Yahut da karıncaların buğday taşıdıklarını
Yuvalarına?

Beklemesem olmaz mı güneşin doğmasını
Kullanılmış kafiyeleri yollamak için,
Kapıma gelecek çöpçülerle,
Deniz kenarına?

Şeytan diyor ki: “Aç pencereyi;
Bağır, bağır, bağır; sabaha kadar.”

GÜN OLUR

Gün olur, alır başımı giderim,
Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda.
Şu ada senin, bu ada benim,
Yelkovan kuşlarının sesi sıra.
Dünyalar vardır, düşünemezsiniz;
Çiçekler gürültüyle açar;
Gürültüyle çıkar duman topraktan.
Hele martılar, hele martılar,
Her bir tüylerinde ayrı telaş!…
Gün olur, başıma kadar mavi;
Gün olur başıma kadar güneş;
Gün olur, deli gibi…

ANLATAMIYORUM

Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Göz yaşlarıma, ellerinizle?

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.

Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.

—————

Sözlüden vazgeçtim ödev veriyorum onu yapın yeter.

Ödev: “Yeni bir edebi akım geliştiriniz ve onu ebedi kılınız.”